3/1999
Καθημερινή απόγευμα ήταν τότε και περίμενα τον Αλέκο να τελειώσει από την δουλεία γιατί εκείνος δούλευε τότε ενώ εγώ όχι. Έτσι δηλαδή είχαμε κανονίσει από το τηλέφωνο στο οποίο για να συνεννοηθείς έπρεπε να τον πάρεις δύο φορές. :
- Τουυυυυυυυυτττ… τουυυυυυυυυυτττττ…
- Ναι?
- Έλα ρε!
- Έλα
- Τι θα γίνει θα πάμε για κ’άνα καφέ?
- Με παίρνεις σε λίγο γιατί έχω μια δουλίτσα?
- Τι δουλίτσα έχεις ρε μαλάκα πάλι?
- Έλα ρε πάρε σε λίγο.
- Καλά. Γεια.
- Έλα bye.
Στο δεύτερο κανονιζότανε η δουλειά. Όχι ότι είχε να κάνει τίποτα δηλαδή, απλά αυτό ήτανε η κάβλα του Αλέκου. Να λέει ότι δουλεύει.
Θα πάμε πάλι στην ίδια γιατί είναι και πολύ γαμάτη και την γουστάρει σαν καφετέρια λέει…. Όχι ότι είχε πάθει μουνόπλακα με την γκαρσόνα, πράγμα που ποτέ δεν παραδεχόταν ανοιχτά, γιατί ο Αλέκος ήξερε και από γυναίκες τότε, ενώ εμείς οι άλλοι όχι.
Φτάνουμε τελικά και καθόμαστε ελπίζοντας ότι δεν θα την βλέπαμε πάλι γιατί η συζήτηση θα περιστρεφόταν γύρο από το άτομό της, στην πραγματικότητα δεν είχαμε τίποτα σοβαρότερο να πούμε, αλλά εμένα στην τελική μου άρεσε η άλλη, στο ταμείο…
Οι προσευχές μου δεν ακούστηκαν και μετά από 5λεπτη αναμονή σκάει η πολυπόθητη γκαρσόνα και ο Αλέκος έχει κορδωθεί, έχει πάρει το σοβαρό του επαγγελματικό ύφος, σχηματίζοντας το σπινθηροβόλο βλέμμα του ιπποπόταμου όταν αυτή απευθυνόμενη σε εμάς μας πετάει το εξής ερωτόλογo…:
- Τι να σας φέρω?
- Ένα μέτριο φραπέ
- …και ένα γλυκό με γάλα (λέω εγώ)
(η γκαρσόνα απομακρύνεται)
- Τι μουνί είναι αυτό ρε μαλάκα? (μου λέει….)
- Μέτριο (του λέω…)
- Άσε ρε κι’εσύ…..(είπαμε ότι όλοι οι άλλοι δεν ξέραμε από γυναίκες….)
Από την πρώτη στιγμή που είχαμε μπει μέσα, είχα παρατηρήσει μια παρέα 4-5 ατόμων με κοινό χαρακτηριστικό την σωματική τους διάπλαση. Μιλάμε τα άτομα ήτανε πρησμένοι όλοι και πρέπει να ήτανε παρέα της άλλης… στο ταμείο. Όλο σουκσουμου και ναι και όχι και αυτό και ξέρω’γώ ήτανε με τις κοπέλες του μαγαζιού. Ο Αλέκος αρχίζει και αγχώνετε…
- Τι έγινε ρε?
- Τίποτα ( μου λέει…)
Και ρουφάει μία από τον καφέ, με το βλέμμα καρφωμένο στην γκαρσόνα και στους γορίλες που είχανε μαζευτεί στην μπάρα. Ξαφνικά έχει χάσει όλο του το κέφι και επιτέλους σταμάτησε εκείνο το παραλήρημα που έχει περί όλων των θεμάτων. Είχε καρφωθεί στο που και σε ποιον θα μιλήσει η γκαρσόνα…
- Έλεος ρε Αλέκο. Ούτε γκόμενα να την είχες…
- Θα τον γαμίσω ε..
- Ποιόν?
- Αυτόν που την πιάνει από την μέση.
- Γιατί?
- Γιατί την πιάνει από την μέση.
(αρχίζω να πιστεύω ότι ο Αλέκος δεν πάει και πολύ καλά τελευταία…)
- Και εσένα τι σε νοιάζει ρε?
- Θα μας φάει την γκόμενα αυτός ρε?
- Τι να σου πω ρε πούστη… αηδία κατάντησες…
(σιγή….)
- Θα τον σκίσω ε…
- Ρε Αλέκο… τον έχεις δει πόσος είναι?
- Δεν με νοιάζει.
- Νοιάζει εμένα γιατί παρέα θα το φάμε το ξύλο.
- Σιγά ρε…
- Καλά…
Αυτό συνεχίζεται για κανένα 10λεπτο μέχρι… Που το βουνό αρχίζει να τον παίρνει χαμπάρι.
- Αλέκο ξεκόλλα σε κοιτάει…
Προς στιγμήν τον βλέπω και κλάνει μέντες και σταματάει για λίγο. Το κακό όμως είχε γίνει και ο hulk είχε αρχίσει να στραβώνει.
Αρχίζει να κοιτάει τον Αλέκο έντονα, ενώ εμένα με έπιασε ένα αδικαιολόγητο ενδιαφέρον για τα αυτοκίνητα που πέρναγαν απ’έξω. Και καλά αυτός, όλο και κανένα τασάκι μπορεί να φύγει, άντε και να πέσουμε και οι δύο πάνω του… οι άλλοι τρείς?
Το τέρας ξεκινάει να έρχεται προς το μέρος μας. Δεν την γλιτώνουμε την συμπλοκή σκέφτομαι.. και ξαφνικά γίνεται το θαύμα, χτυπάει το κινητό της ντουλάπας. Παρεκκλίνει της αρχικής του πορείας και βγαίνει έξω από το μαγαζί. Ο Αλέκος να το παίζει κινέζος ότι και καλά δεν συμβαίνει τίποτα και να ξεκινάει την συζήτηση για άσχετα θέματα και εκεί που νομίζω και εγώ ότι το θέμα έλιξε εκεί, νιώθω να με σκεπάζει μια σκιά. Κοιτάω πίσω και βλέπω το γομάρι να έχει κολλήσει την μούρη του στο τζάμι και να μας κοιτάει ενώ παράλληλα μιλάει στο τηλέφωνο. Από μέσα μου να σιχτιρίζω τον Αλέκο και παράλληλα να προσπαθώ να βρω μια λύση. Ο King Kong κλίνει το τηλέφωνο και ξαναμπαίνει μέσα. Έρχεται δίπλα στο τραπέζι, πιάνει μια καρέκλα κάθεται και λέει:
- Για να πούμε κάποια πραγματάκια… Εγώ όταν ήμουνα πιτσιρικάς, (ποιόν είπες πιτσιρικά ρε? Σκέφτηκα από μέσα μου) ούτε που σκέφτηκα ποτέ να κοιτάξω έτσι μεγαλύτερο.(και κοίταγε τον Αλέκο xD)
- Γιατί ποιος σε κοίταξε? (λέω εγώ. Ο Αλέκος μούγγα.)
Ο Γίγαντας να μας ξεδιπλώνει ολόκληρη φιλοσοφία περί συμπεριφοράς μικρότερου προς μεγαλύτερο και εγώ να παρακαλάω να αρχίσει να δέρνει τον Αλέκο ώστε να τον βαράω και εγώ μαζί του. Δεν φτάνει που έκανες την μαλακία σου, δεν φτάνει που αναγκάζομαι να κάνω τον κινέζο για να σε γλιτώσω, κάθεται και αμίλητος λες και η παρεξήγηση ήτανε μεταξύ εμένα και της μπουλντόζας.
Το μαγαζί έχει αδειάσει και ετοιμάζεται να κλίσει και εμείς μιλάμε ακόμα για να λύσουμε την παρεξήγηση μέχρι που ένας δεύτερος φουσκωτός έρχεται να ρωτήσει τον πρώτο αν όλα είναι οκ και εκεί που είναι έτοιμος να γυρίσει στην μπάρα, με κοιτάει και μου λέει:
- Εσύ δεν σπουδάζεις Χαλκίδα?
- Ναι
- Και εγώ, αλλά δεν πάω συχνά. Κάπου σε έχω δει όμως.
- (εγώ όχι. Είπα από μέσα μου.)
Μετά η κουβέντα πήγε στο τι σπουδάζει ο καθένας και αν ξέρεις τον τάδε από Χαλκίδα κ.λ.π. και η παρεξήγηση έλιξε κάπου εκεί.
15 λεπτά αργότερα….
- Αλέκο?
- Έλα.
- Γιατί δεν τον γάμισες ρε?
- Αφού δεν ήρθε για ξύλο.
- Αλλιώς θα τον γαμούσες?
- Μην τους κοιτάς που είναι φουσκωτοί ρε.
- Α καλά…
9/2007
Με τον Αλέκο για καφέ σε άλλη καφετέρια
- Ρε Αλέκο, θυμάσαι τότε το σκηνικό που είχε γίνει με τα γομάρια στην καφετέρια που γούσταρες την γκόμενα?
- Ποια γομάρια?
- Εκείνα που τα κοίταγες ρε. Που θα τον έδερνες?
- Τι λες ρε?
- Την γκόμενα την θυμάσαι?
- Ναι
- Δεν θυμάσαι το γορίλα που έχει έρθει να μας ζητήσει τον λόγο που τον κοίταζες?
- Όχι.
- ………….
Posted by skounti 